Een ode aan de Gidsenleiding

Gidsenkamp 2017

Wij, gidsen, elf jolige meisjes waarvan het vrouwelijke hormoongehalte hoog oploopt na tien dagen op elkaars lip te zitten, worden beteugeld door drie even jolige temmers. De teugels stonden noch strak, hingen noch los aan onze tienermuilen. En wij steigerden niet. Wij lieten ons leiden, we vertrouwden erop dat als ze ons zouden vertrouwen de relatie aan wederzijds vertrouwen in dit hele getrouwe scoutsgebeuren ons in onszelf deed vertrouwen.

Ze brachten ons naar heuvelhoge ruïnes met de ochtenddauw en slaap nog steeds op de wangen, we zagen blaren op handen gesjord worden opdat we met onze aangeleerde technieken zouden kunnen pronken en indruk maken. Zij lieten ons uitslapen, onze vermoeide hoofden werd precies genoeg rust gegund om de volgende dag niet aan de teugels te moeten hangen door duidelijk tienerlijke moeheid. Stelt U zich voor dat ze ons zouden moeten aansporen met teugels die deinsden op het klagerige ritme van tevergeefse zagerijen. We zouden onze hoofden in onze nekken leggen en briesen door brede neusgaten. Wat zijn we blij dat dit slechts sporadisch voorkwam.

Ik ben eerlijk als ik zeg dat de teugels amper gevoeld werden. Ik meen zelfs een lichte, verfrissende bries van vrijheid door de mondstukken heen te voelen. Die bries, zacht windje, is ons dierbaar en ook dat weten zij. Ik voel de echo van dit zwoel tochtje in het deel van mijn hersenen dat instaat voor herinneringen. Ik spreek  niet alleen voor mezelf, denk ik, als ik zeg dat het beeld van een troep gemaskerde deernen in strakke, onthullende kledij dansend op een veel te klein podium tijdens een uiterst gezellig eetfestijn, nog vele stiekeme, meisjesachtige giecheltjes opwekt. Schudden met onze billen en borsten samen met onze eigen temmers, voor het oog van menig ( geschokkeerde?) ouders, vergeten wij niet rap.

Onvergetelijke zaterdagen die groeiden tot onvergetelijke ervaringen en onvergetelijke momenten zijn niet alleen te danken aan de hechte band die tussen ons gidsen is ontstaan. Jawel, onze dierbare temmers waren ook smeders. Smeders van vriendschappen. Dat deden ze perfect wanneer het ijzer heet was.
Avonden! Hele avonden, ik zal het nooit vergeten, zaten wij in de welbekende gidsenbar en op het perfect gedirigeerde ritme van humor en sfeer werden deze banden aangegaan.

Jawel, onze temmers of smeders zijn dus ook dirigenten. Ze schreven mee in het mooiste lied van meisjes en scouts. Zij gaven ons een aanstekelijk ritme en onze zwierende heupen volgden deze met veel plezier. Ze waren als het ware tovenaars, ja magische dingen deden ze: ze toverden de breedst mogelijke glimlach op elk gidsensnoetje en gaven ons gelegenheden waar wij de beste momenten van konden maken.

Als groep groeiden we naar elkaar toe en vooral door elkaar. Deze tien dagen waren dan, uiteraard, de meest unieke verzameling van tien dagen ooit. Tien dagen van genot, van koude nachten en warme kampvuren, van aarde onder nagels en blaren op vingers, van een oneindig hongergevoel tot heerlijke verzadiging, van bijleren en zomaar aannemen, van een zwerkbalveld als bliksemafleiders aanzien, van muizen horen kruipen, van onmetelijk plezier. En steeds waren er de teugels, bijna onmerkbaar, toch losjes in de hand van onze temmers. Ik kan mij inbeelden dat deze teugels soms zwaar wogen, striemen trokken in hun handen, maar toch lieten ze niet los. Niet te strak vasthoudend, leidden ze ons over het kampterrein en wij dartelden hen als jonge veulens achterna. Thuis, in mijn eigen “gevangenis” staan de teugels vaak wat strakker gespannen en hoewel ik daar perfect gelukkig ben, dartel ik nergens zo graag rond als op de scouts achter mijn favoriete temmers.

Liefste temmers, smeders of tovenaars,
deze ode is voor jullie, jullie teugels, jullie toegevingen, jullie levenslessen, jullie technieken, jullie verantwoordelijkheid, jullie humor, jullie goedgezindheid. Dit alles straalden jullie met een sterkere stralingskracht dan de zon uit naar ons en helemaal gebruind keren wij morgen ietwat met tegenzin, maat toch voldaan huiswaarts. Ik zie het mijn moeder zo al zeggen:” Wow, gij zijt gebruind!” Ja mama, gebruind door de Uv-stralen van een leiding die niet alleen mij, maar een hele groep levensvolle, puberende jongedames een beetje meer in de richting van volwaardig scoutsmens heeft gebracht.
En weet je, de teugels staan niet eens in onze gezichten gebrand! Het gaat jullie allen zéér goed en ik zal jullie nooit vergeten.
Veel liefs,

Uitbundige Kauw

Laatste vergadering bij de welpen

13 mei was de laatste vergadering van het jaar, snik snik. ’s Avonds was er de traditionele gezellige barbecue en de leiding had dan ook het spel in thema gehouden en door enkele aperitiefhapjes te voorzien.

Uiteraard kregen de welpen ze niet zomaar…. De coole welpen dienden verschillende postjes te doorstaan: de ultieme bottleflip met een fles van 5L water, selfies trekken met voorbij wandelende mensen, schoenen zo ver mogelijk schieten met de katapult,…. Op deze manier verdienden de verschillende teams punten en hoe meer punten, hoe meer kans ze hadden om met het dartpijltje te gooien op een vakje waar een aperitief in verstopt was. De welpen verdienden uiteindelijk al de aperitiefhapjes en zo werd het, op de laatste vergadering, een zeer gezellige boel!

Tot op kamp!

welpen welpjes

 

Het kerstmis-kabouterweekend

Het was een frisse avond toen alle kabouters verzamelden onder het afdak van het Sint-Pietersstation. Met als thema kerstmis leken we wel een horde elfjes op weg naar de Noordpool. Na een laatste vaarwelkus aan de mama’s en de papa’s vertrokken we eindelijk met de bus richting het verre Oostakker. Toen we van onze laatste halte afstapten, moesten we nog een paar kilometers stappen voor we aankwamen in Chiro Lourdes. We dropten onze rugzakken in de slaapzaal, aten nog snel ons avondeten en maakten ons klaar voor een supertof sluipspel! Met onze wangen volgepropt met marshmallows van het sluipspel trokken we onze slaapzak in voor een goede nachtrust.

De volgende dag werden we wakkkergemaakt door luide muziek voor wat ochtendgymnastiek! De leiding legde ons dan uit dat ze ons zouden omvormen tot echte Kerstmannen. Een kerstman moet eerst en vooral dik zijn, hij moet ook een goed oriëntatie hebben, hij moet een dierenvriend zijn en ook heel sterk zijn. Maar zo’n kerstmantraining is toch wel vermoeiend! Daarom hadden we nood aan een korte siësta…..zzzz

In de avond waren volop bezig met de voorbereidingen van onze kerstshow. De laatste danspasjes werden ingeoefend en de toneelteksten in het hoofd gestampt. De kerstshow was natuurlijk een wervelend succes! En dan was het tijd voor de Secret Santa! We moeten toegeven dat we een beetje jaloers ware toen Nona een schminkset als cadeau kreeg. De zondagochtend waren we goed op tijd wakker voor de opkuis. En na een lekkere hotdog van de fouriers, vertrokken we weer richting Gent-Sint-Pieters. Het was het einde van het supercool, tof en megawijze kabouterweekend.

Kali

18452099_10210379424135156_2030949647_o

Meer foto’s van het kabouterweekend zijn te bewonderen op het Flickr-account: https://www.flickr.com/photos/134687063@N05/albums/72157677088995916/with/33778178312/

Gidsendropping

Terwijl de zon langzaam begon met zijn toch over het andere halfront, en de eerste straatlantaarns aanschoten, verzamelden de gidsen aan onze geliefde kerk te Sint-Pieters-Buiten. Vol goede moed en vol verwachting kwamen ze langs alle kanten toe. Velen onder hen hadden al lang geen dropping meer gedaan. Want voor het eerst in 3 jaar kregen de gidsen nog eens een dropping voorgeschoteld…

We namen ze in 2 wagen mee naar de geheime start plaats! Daar werden ze bevoorraad met een kaart, een fluohesje, enkele inlichtingen over veiligheid, een paar regels én een gewijd palmtakje! Het palmtakje diende niet alleen om hun het juiste pad te tonen, maar ook om een verrassing op te eisen ergens onderweg (maar wat die verrassing juist inhield, wisten deze jonge deernes toen nog niet).

De tocht was om en bij de 18 km, waarbij enkele scouts vaardigheden zoals samenwerken, trekken met rugzak en vooral kaartlezen, op de proef werden gesteld. Bij elk postje vonden ze een nieuw deel van de kaart om zo uiteindelijk naar de eindbestemming te gaan! Ze trokken via Zwijnaarde naar De Pinte om daar hun verrassing op te eisen! In ruil voor zo’n gewijd palmtakje, kregen onze gidsen heerlijke frietjes en snacks. Voldaan en vol goede moed, zette ze hun tocht verder naar een kapel in Sint-Martens-Latem. Om zo naar de kerk in Afsnee te worden geleid. Hier vonden ze het laatste stuk van de kaart en konden ze eindelijk aanzetten richting eindbestemming waar de leiding op hun wachtte! Wat ze allemaal gedaan hebben onderweg weten we niet goed, maar ze kwamen, goedgezind en een beetje moe, aan om middernacht.

Na de mogelijkheid om tot rust te komen bij het kampvuur werd het avondlied ingezet en konden al onze gidsjes eindelijk hun slaapzak induiken en dromen over een volgende dropping.

Leidingswissel bij de Kabouters

Op zaterdag 6 mei ging de fameuze leidingswissel door. Plota, Kali, Ravi, Pieka en Bambi werden vervangen door de enige echte Riki, Milo, Jackie en Deet! Zij hadden voor de kabouters een reuze GO-IV vergadering in petto.

Allereerst werden de kabouters ingedeeld in teams, elk met een specifiek kleur: rood, geel en blauw. De teams kregen de opdracht om hun eigen vlag te schilderen met een wapenschild. Verder was het de bedoeling een bijhorende indrukwekkende kreet te verzinnen en een kapitein aan te stellen. Eens dit gebeurd was konden we beginnen aan de behendigheidsproef, de krachtproef, de intelligentieproef en de dapperheidsproef. Er werden rebussen opgelost, slokken water naar de overkant gebracht, eieren gevangen en verborgen voorwerpen gezocht in het park.

We konden op het einde van de vergadering besluiten dat de teams de opdrachten waardig volbrachten en alle proeven vlot doorstonden! Hoera voor de kabouters!

Foto’s zijn te bewonderen via: https://www.flickr.com/photos/134687063@N05/albums/72157677088995916

kabobo's

 

 

 

De grote Jalo-vikingdag

Omdat wij als leiding al lang vermoeden dat onze Jalo’s van geen kleintje vervaard zijn, besloten we om zaterdag 22 april te testen of dit nu effectief waar was. Het leek ons ideaal om dit alles te kaderen in een leuk viking-thema.

Zowel de moed, durf en algemene vikingheid waren nodig voor de eerste activiteit: kartonnen zwaardgevechten. Als echte vikingen gingen de Jalo’s de strijd aan met elkaar en met de leiding. Uiteindelijk kwam de beste zwaardvechter uit de bus door een waar competitie systeem.

Vervolgens trokken we naar het park om een gezellig spelletje vikingkubb te spelen. Uiteraard was het vikingkubb want iedereen weet dat dit is uitgevonden door de echte vikingen, ja toch? Omdat iedereen weet dat meisjes beter zijn in gooien en jongens beter zijn in smijten werd besloten om de teams te verdelen langs deze lijn. Het spel duurde zolang we besloten om even te pauzeren met een lekker vier-uurtje. Uiteindelijk was het een gelijk spel en keerden we tevreden terug naar de scouts.

Het was een bijzonder leuke dag en als jullie er nog maar half zoveel van hebben genoten als ons is dat nog altijd meer dan genoeg om het de leukste vergadering van het jaar te maken.

P.S. We nemen het kubbspel zeker mee op kamp!

Waar is het vier-uurtje?

Zaterdag 29 april gingen de welpen op een mini-uitstap naar de Blaarmeersen.
Eenmaal verzameld, kon het spel beginnen! De leiding was namelijk stout geweest en had het vieruurtje ergens in de Blaarmeersen verstopt!! Enkel door het voltooien van de opdrachten konden de welpen dichter bij de verstop plaats komen.

De welpen voltooiden het moeilijke touwenparcours, vonden hun weg in het doolhof, klommen zoals apen,…. Uiteindelijk vonden ze, na het vinden van de verstopte leiding en dus na het krijgen van enkele tips, het vieruurtje. Zo kon iedereen gezellig samen smullen! Afsluiten deden we met een gezellige busrit terug naar de scouts! klim welpen

 

Dropping en techniekendag bij de Jonggidsen

Woensdag 12 maart, daar was hij dan, de langverwachte dropping. Vijf minuten voor vertrek begonnen de eerste jonggidsen al toe te stromen. Met een glimlach op het gezicht en een goed gevulde rugzak vertrokken we uiteindelijk naar onze beginplaats waar de grote tocht kon beginnen. Voor we van start konden gaan, kreeg iedereen uiteraard nog een fluovestje en per groep kregen ze ook nog de nodige kaarten met de aangeduide route mee.Toen het uiteindelijk donker werd begonnen de eerste voetjes al pijn te doen, maar na een mooie 3 uur gestapt te hebben, kwam de eerste groep al toe. En een kwartiertje later kwam ook de tweede groep toe. Nadat de twee groepen hun spannende verhalen hadden uitgewisseld, werden we door de mama van leidster Fien verwelkomd met een lekkere tas warme tomatensoep. Hierna kregen de jonggidsen even de tijd om hun matje en slaapzak klaar te leggen maar de avond zat er gelukkig nog niet op. De leiding had namelijk marshmallows gekocht om de leuke avond af te sluiten aan het kampvuur. Na enige tijd begon het lichtjes te regenen en begonnen ook de eerste oogjes al toe te vallen. Het was dus duidelijk tijd om te gaan slapen. Als afsluiter zongen we zoals gewoonlijk eerst nog het avondlied en daarna vloog iedereen in zijn bed. Aangezien het een lange dag was geweest viel iedereen dus als een roosje in slaap.

De volgende ochtend was het alweer tijd om terug naar de scouts te vertrekken, maar eerst kregen we nog de kans om een duikje te nemen in het zwembad. Eenmaal aangekomen op de scouts mochten de jonggidsen al direct hout beginnen zoeken om het vuur mee aan te steken. En wie sterk genoeg was mocht een pallet proberen kapot kloppen met een sleg, een grote houten hamer. Na veel zwoegen en zweten stond het vuur uiteindelijk aan en konden de hotdogs gekookt worden. Deze gingen alvast vlot binnen, aangezien iedereen een grote honger had en er nog een druk programma voor de boeg stond. Na het middageten was de tweede uitdaging  leren sjorren. Dat was natuurlijk voor de ene al wat moeilijker dan de andere. Eerst kregen ze een korte demonstratie van leider Thijs en daarna mochten ze zelf aan de slag. Voor de eerstejaars was het natuurlijk hun eerste keer, maar ze werden al snel op weg gezet door hun oudere en meer ervaren collega’s. Na een heftig potje sjorren was het weer tijd voor een nieuwe uitdaging. Daarvoor moesten we ons naar het park verplaatsen. Zoals elke scout wel weet, is een tent kunnen opzetten noodzakelijk om mee op kamp te gaan. Ondanks dit weer voor sommige hun eerste keer was, verliep dit toch zeer vlot. Jammer genoeg zat de dag er alweer op en was het tijd om naar huis te gaan.

Jogi's dropping

Het mexicaanse welpenweekend

Op 17 maart vertrokken de welpen allemaal richting Berlare voor een heeeeeel leuk weekend boordevol spelletjes en muziek!! Het thema van het weekend was ietwat zuiders. De welpen gingen namelijk naar Mexico, het land van sombrero’s en taco’s!

’s Avonds werden de welpen al op de proef gesteld. De leiding had namelijk alle slaapzakken afgepakt en de welpen moesten die terug verdienen aan de hand van verschillende opdrachten! Uiteraard een eitje voor de goede cowboys aka welpen want iedereen sliep die nacht lekker in zijn slaapzak!

De volgende dag, na een stevig ontbijt, begonnen de welpen aan het eerste spel van de dag: het grote vlaggenspel! We deden krachten op door het lekkere middagmaal, en waren helemaal klaar voor het grote drugsspel!! De welpen toonden zich als ware criminelen en team geel ging naar huis met de overwinning. Uiteraard kon op de laatste avond ook geen feestje ontbreken. De welpen gingen los en verrasten de leiding met al hun dansmoves! Zondag was het dan al tijd om op te ruimen en afscheid te nemen! Een geslaagd weekend voor zowel de welpen als de leiding!!

welpenn

De dropping en techniekendag van de jongverkenners

Op de eerste maandag van de paasvakantie trokken we met z’n allen onze stevigste stapschoenen aan en vertrokken als echte avonturiers op pad! De jongverkenners kregen een stafkaart waarop alle dorpsnamen waren uitgewist en enkele plaatsen aangeduid stonden. Met de ondergaande zon op de achtergrond zochten enkele nieuwsgierige knapen vlijtig de weg van postje tot postje.De rest volgde hen in hun voetstappen. Door velden met koeien en modder vonden ze hun weg naar Zevergem. Na een tocht van zo’n 13km, aangekomen op de weide, moesten we als echte scoutsers onze tent nog opzetten. Verdeeld in twee groepen werd een vuur aangestoken en onze slaapplaats ingericht. Als beloning voor hun efficiëntie tijdens de dropping en hun teamwork bij het plaatsen van de tent kregen de jongverkenners lekkere marshmallows om te roosteren boven het vuur. Er werd gezellig gekeuveld en gelachen. Na het avondlied kropen we met z’n veertienen in onze slaapzak en vielen we uitgeput in slaap.

De volgende dag werden we gewekt door de zon die onze tent binnenwandelde en genoten we van een lekkere boterham met choco. Techniekendag was aangebroken! In twee groepen leerden we sjorren, houthakken en vuur maken. Dankzij de inzet van de jongverkenners was het vuur goed genoeg om er kolen van te maken waarop we ’s middags lekkere hamburgers bakten, appels in lieten karamelliseren en eitjes in maakten. Na een stevige maaltijd was het al tijd om te beginnen opruimen maar eerst werd hen nog één cruciale vaardigheid aangeleerd. Namelijk hoe je een tent stevig opzet zodat je er 10 dagen in zou kunnen slapen! Als volleerde scoutsers werden de jongverkenners om 16u terug opgehaald door hun ouders. Wij hopen als leiding dat al deze technieken hen bij blijven tot kamp! 😉

Jongverkennersss